De ‘geboorte’ van La PéCule

Wat vooraf ging…

Jong geleerd, oud gedaan

Terugblikkend op mijn tienerjaren had ik destijds al een creatieve geest. Deze ‘kwam weer uit de fles’ tijdens een tijdelijke baan bij een exclusieve meubelzaak. Daar ontdekte ik een passie voor stylen, creëren en ontwerpen. Ik volgde een cursus Binnenhuisarchitectuur met succes, maar haakte af bij driedimensionaal bestektekenen. Véél leuker
om in de praktijk aan de slag te gaan, maar hóe dan?

Voorbestemd?

Geduld voor het vinden van de juiste weg wordt nogal eens op de proef gesteld. Pas geruime tijd later werd ik aangenaam geconfronteerd met een ‘explosie’ van jarenlange opgekropte creativiteit: een serieuze opwelling mijn interieur een metamorfose te geven. Er was echter een probleem, de financiële middelen ontbraken. Maar, wie rijk noch sterk is moet slim en creatief zijn. Zo ging het balletje rollen…

Ik (her)ontdekte mijn ‘liefde’ voor hout en bedacht dat oude spulletjes van dit natuurlijke materiaal ‘een nieuw leven’ verdienen en een basis vormen voor ‘nieuwe’ Meubeltjes en DécoDingetjes! De toon was gezet. Het speuren via internet en ‘en route’ kon nu serieuzer worden. Ik reed stad en land af en kocht zorgvuldig houten spulletjes in. Het hele restylingsproces kon telkens weer plaatsvinden: van oud, lelijk en soms kapot naar nieuw.

Er ontpopte zich een geheel eigen style: de uiteindelijke La PéCule-Style. Zo werd mijn metamorfose een feit en meer dan dat. Afstand doen van iets dat ik zelf creëerde viel me dusdanig zwaar dat mijn huisje overvol dreigde te raken. Hèt moment was dat mijn jongste dochter Angelique zei: “Ma, het lijkt hier wel een winkeltje!” Dàt was het:
een Winkeltje!

Een Winkeltje?

Tja, winkeltjes vallen doorgaans niet als manna uit de lucht… Gelukkig bleek de garage een prima ‘Atelier’. Met een flinke plaat werd van het keukenblok een werkbank gemaakt. Een paar fietsen functioneerden aanvankelijk als opbergrek waaraan kwasten, rollers, lappen en zo bungelden. Het werd steeds meer een heus Atelier, dat steeds voller en voller raakte. Een op de kop getikt houten stellingrek vormde al vrij snel een overzichtelijke wand waar verfblikken, materialen en gereedschappen een geordend plekje kregen. Om het Atelier zo stofvrij mogelijk te houden stelde ik een strenge regel in: tuin = schuurplaats!

Steeds leuker, maar steeds minder ruimte

Door hoog opgestapelde, nog te restylen Meubeltjes resteerde echter niet zoveel werkruimte. Hooguit, pak weg twee vierkante meter. Zo schilderde ik mezelf tot aan de deur en moest ik ‘moven’ oftewel: verplicht stoppen met verven. Pas na de droogtijd van ca. 24 uur (terpentineverf) kon het proces weer verder met de volgende verflaag.

Meubeltjes en DécoDingetjes die afgelakt en droog waren werden binnenshuis à La PéCule gedecoreerd en vervolgens door mijn zoon Alexander naar de zolder gesjouwd.
Zo ontstond een ZolderWinkeltje, dat hutjemutje gezellig vol werd. Volgens belangstellenden van Drente tot Zuid-Limburg: “Geweldig om te zien!” Een makelaar die ter plaatse was met een knipoog: “Hier moet ik mijn vrouw niet loslaten.”

Het begin van La PéCule: het ZolderWinkeltje

‘Ouwe meuk’ krijgt tweede leven

Het hele proces van speuren naar leuke, geschikte spulletjes van restylebaar hout tot waardige items is behoorlijk tijd- en arbeidsintensief, maar zo geweldig leuk en vooral dankbaar werk om onder je handen van oud weer ‘nieuw’ en trendy te creëren! Meer dan eens kreeg een houten item een complete metamorfose of totaal andere, onherkenbare bestemming. Sterker, soms werkte alleen mijn creatieve voelspriet als ik ‘iets des houts’ inkocht. Onder mijn handen volgde dan al denkende en doende op een goede dag het begin van een tweede (of derde e.v.) leven.

Niet van een leien dakje

Een dip in dit proces was het slecht functioneren van beide armen. Door chronische pijn en beperkingen hielden mijn handen mijn hoofd niet bij. Behoorlijk frustrerend, maar… rondom mij heen vormden zich allerlei ‘hulptroepen’: met name zoon Alexander, mijn ouders en een goede vrienden Ceesie en Roy hielpen bij het vervoeren en sjouwen van Meubeltjes, van schuren en technische snufjes tot sponsoren van materialen en gereedschappen toe. Hartverwarmend!

Na twee ingrijpende schouderoperaties met een revalidatieperiode van tweemaal negen maanden (2009 en 2011), waren pijn en beperkingen beduidend minder. Doordat overbelasting van beide armen uit den boze gesommeerd was door de othopaedisch chirurg, bleef spontane hulp heel welkom. Deze hulp én de vele spontane, positieve reacties stimuleerden mij enorm om door te knokken, voor succes te gaan en daarvoor veel uurtjes het Atelier in te duiken!

Laatste kans?

Voor de derde keer in mijn werkzaam leven leek een hobby aangenaam uit de hand te lopen. Misschien is La PéCule mijn laatste kans…  Ik doe er in ieder geval mijn best voor zover binnen mijn vermogen ligt.

La PéCule in de media

Begin 2011, kort na de lancering van WebWinkel La PéCule eind december 2010, werd mijn initiatief door twee kranten opgemerkt. Beide interviews lijstte ik in, niet vermoedend dat dit het begin was van meer… Deze vraag stelde een journaliste van regionale krant Het Kompas mij:

“Wat is je toekomstdroom, je streven?”

Mijn antwoord:

“Een WoonWinkeltje… Een klein nostalgisch huisje met een Winkeltje waar ik mijn spulletjes sfeervol kan etaleren. Met een Atelier om niet meer in een (koude) garage te hoeven werken. Meer ruimte zou ook geen overbodige luxe zijn.Ik geloof niet meer in sprookjes, maar dromen mag. Toch?”


Interview Het Kompas


Interview: AD In & rond het huis

Dramatische ommekeer

6 januari 2012

Mijn wereld staat stil sinds het verongelukken van mijn enige zoon, Alexander… …
Stil vooral en leeg, akelig leeg. Ondanks dat een deel van mijn moederhart verbrijzeld is klopt het nog, maar het verlies van een kind voelt als een ongeneeslijke ziekte, als levenslang. Ondraaglijke pijn, niet of nauwelijks mee te leven.

Gerwin Alexander
30 januari 1990 – 6 januari 2012

Redding

Ondanks dat ik zes weken na Alexander’s fatale ongeluk omy werd van een kleinzoon (van mijn oudste dochter) en ik dat kleine mannetje uiteindelijk in mijn hart kon sluiten, ging het in alle opzichten steeds verder bergafwaarts met ‘moedertje’, richting Alexander.

Omdat ik in het najaar van 2012 steeds verder weg gleed ondernamen mijn moeder en stiefvader Tom actie. Zij boden mij de mogelijkheid om mijn voormalige toekomstdroom te realiseren! Met een hypotheek op hun eigen huisje namen zij een enorm risico door het woon-/ winkelpandje te kopen waar ik al een paar jaar verliefd op was. Omdat mijn wereld nog slechts bestond uit de vierkante meters van mijn slaapkamer, bed en de begraafplaats wàs dit echt een risico voor hen. De gedachte erachter was dat openingstijden op een winkeldeur mijn leven weer een doel zou geven .

Het moet mijn ouders diep geraakt hebben toen ik op de ochtend dat de overdracht van het pandje zou plaatsvinden aangekleed beneden op een stoel zat. Klaar om mee naar de notaris te gaan. Ik was daar als ‘verweg-figurant’ aanwezig…


Links: de sleuteloverdracht op 22 december 2012. Rechts: 3 jaar en +veertien kilo later

Een wonder

Eind 2010 scoorde ik voor € 1,99 in een koopjeshoek achteloos een schilderijtje. Twee jaar na dato stond hier een reality-foto naast… Voordat ik wist dat een droom en een schilderijtje waarheid zouden kunnen worden, tjoepte ik het in een opruimvlaag in de afvalcontainer. Helaas! Als iemand het nog heeft houd ik me heel erg aanbevolen…


De in 2010 op het schilderijtje gepimpte markies, de hoge, smalle en vooral óude ramen, daar tussen zelfs mijn Sterrenbeeld: Leeuw. Toeval? Nee, ónmogelijk!

Ik doe mijn best

Dit pandje, met Winkeltje én behaaglijk warm Atelier, is de sleutel tot mijn redding gebleken. Sinds de opening van het La PéCule-Winkeltje gaat het, bij vlagen en stukje bij beetje, weer wat beter. Aanvankelijk schrok ik als ik me tevreden en soms soort gelukkig voelde, maar bedacht dan dat als Alexander op zijn ‘kleine moedertje’ neerkijkt, haar liever zo actief haar ding ziet doen dan tijdens de vele maanden dat zij dreigde ‘te verdrinken’.

Voor mijn ouders, beide dochters en kleinzoon doe ik extra mijn best om te waarderen dat ik het leven terug heb en probeer hier zoveel mogelijk van te genieten, ook van het succes dat La PéCule (b)lijkt te zijn. Ook een beetje voor mezelf, maar bovenal voor Alexander…


Dit schilderij maakte ik in het nieuwe Atelier. De tekst komt van een knipseltje dat mijn mams mij gaf. Ik koester het…

*****