30 Januari 2018
It’s done…

Het meest bizarre, onwaarschijnlijke en onwerkelijke kado dat ik mijn zoon ooit gaf…

De autobiografie werd, na zes jaar worstelen met mijn dagboek, op de geboortedag van Alexander gepresenteerd aan pers en close dierbaren. Dit was een ingrijpende en zeer emotionele gebeurtenis waarbij menig traan vloeide. Wie het meeste dikke tranen had? Het kleine, bijna 6-jarige oomzeggertje van Alexander. Omdat ik dat niet kon aanzien heb ik hem tijdens het muzikale gedeelte van de presentatie bij me genomen. Zo huilden mijn kleinzoon en ik samen…

Foto-impressie

Eerste exemplaar

Een verslaggever van het AD zette mij een tijdje terug aan het nadenken: wíe krijgt het eerste exemplaar. Eigenlijk hoefde ik daar niet zo heel lang over na te denken. Een vrouw. Als er íemand was die ons door de eerste dagen, weken, maanden doorheen gesleept heeft, als er íemand was die ons hele huishouden met hele hebben, houwen en hondje, de aanloop, de telefoon, die àlles als vanzelfsprekend overnam, als íemand mij aan de hand nam op de meeste gruwelijke momenten, dan was dat mijn vriendin Cornelia (Corrie).

Cornelia, bescheiden als zij is, voelde deze niet aankomen.
Een emotioneel tranenmoment, na afloop een lach en een traan.

Muziek

Muziek maakte een belangrijk onderdeel van Alexanders leven uit. Twee van de drie nummers waren op zijn lijf geschreven. Nummers waarbij insiders volschoten. Het derde en laatste nummer was van één van zijn favoriete groepen: Il Divo. Hij vond de stemmen van de mannen pràchtig en de mannen super stijlvol gekleed in hun design kostuums. Alexander hield van stijl, klasse en mooie muziek.

De titel die ik voor deze middag koos? ‘Mama…’.
Die voelde níemand aankomen, ook ik niet. Niet echt. Héftig…

Dit zijn ze, de heren van Il Divo die Alexander zo geweldig vond


Samen tranen…

Drankje

Het drankje dat, ook tijdens de muziek, geserveerd werd… Alexander:
“Maah, maah, ik heb wat ontdekt! Een drankje dat u héél lekker gaat vinden. Dat gaan we binnenkort drinken bij ‘de Kraaij'(een gezellig kroegje hier om de hoek).”
Dat moment werd ons niet gegeven, maar deze middag werd het door Marian en Esther van ‘de Kraaij’ geserveerd en hebben we gezamenlijk op Alexanders geboortedag geproost met… een ‘Appeltaartje’!


Het jongetje dat de meeste tranen had tijdens de presentatie kreeg een ‘Appeltaartje’ zónder alcohol

Signeren

Nu weet ik inmiddels een beetje de weg in ‘boekenland’ en had wel eens gehoord, gezien en gelezen over ‘signeren’, maar déze zag ik niet aankomen. Mensen stonden lang in de rij om hun boek(en) te laten signeren. Dat dit met een lingeriewand op de achtergrond plaatsvond had ik dus vooraf ook niet voorzien. Bij iedereen vloeide er als vanzelf een persoonlijk woord bij uit mijn pen. Dat was na afloop in een ontspannen sfeer. De aanwezigen gaven nadien aan ‘leeg’ te zijn…


Organisatie ~ De crew

Het draaiboek voor de organisatie was een verhaal op zich. Ik kreeg deze een maand of twee voordien op mijn netvlies tot in de details geprojecteerd tijdens een soort van droom. Middenin die nacht ging ik uit bed om de details op te schrijven. Aan de hand daarvan heb ik de boekpresentatie stap voor stap georganiseerd. Gistermiddag werd de ‘film’ uit mijn droom ‘live afgespeeld’. Ik stond er middenin, tegenover naasten en meest dierbaren. Er was één immense brok emotie in de winkel, een wonderlijke ervaring…

Bijna alles verliep vlekkeloos, er is bij een puntjes precies als ik altijd wel iets dat beter had gekund. Dankzij de crew, vier gastvrouwen, camera-team Peter Donk en Brenda Donk-Hoeflaak en geluidsman/ fotograaf Hein kunnen we terugkijken op een respectvolle lancering van Alexanders boek.

Dànk aan Peter Donk en Brenda Donk-Hoeflaak voor de beeldopnamen.
Dankzij hun inzet komt er een film van de boekpresentatie. Wordt vervolgt zodra de film gereed en gepubliceerd is op You Tube.

Even zoveel dànk aan Hein de Kruijf voor geluid en fotografie.
Nadeel is dat je als fotograaf zelf niet of nauwelijks op de foto staat…

Last but not least deze toppers…

Wat ben ik een rijk mens met zovelen om mij heen die belangeloos voor me klaar staan als dat nodig is.
Vlnr: vriendin Sjany, moi, nicht Anneliek, Marian en Esther van café de Kraaij.
Ik besefte gisteren dat ik Marian en Esther ken door mijn Hyves-dagboek in 2012. Zij reageerden op mijn dagelijkse schrijven en vertelden verhalen over Alexander en dat bij hen ook privé over de vloer kwam.

Leeg

Ook ik was na de presentatie, toen iedereen eenmaal weg en de winkel weer redelijk aan kant was, leeg. Meer dan leeg. Nee, trots ben ik zeker niet op het boek. Ik ben slechts de postume belofte aan mijn zoon nagekomen. Als je iets beloofd dan kom je die belofte na. Zeker als je aan je kind iets beloofd dóe je dat, of ze nou groot, klein of… in de Hemel zijn…

Ook de volgende ochtend was ik nog leeg, had nauwelijks geslapen. Desondanks ervaarde ik dat er een enorme druk en spanning van mijn schouders af was en kon ik een klein beetje ‘blij’ zijn met elk boek dat over de toonbank ging en gaan en terugkijken op een zeer bijzondere middag, van de ‘film’ die ‘live’ werd.

Verkrijgbaar

‘Abrupt Gestopt’ is verkrijgbaar in de winkel bij La PéCule én te bestellen via de webshop: www.lapecule.nl/webshop.
Laat je een review ergens achter als je het boek gelezen hebt?
Dat kan op de speciale Facebookpagina: Abrupt Gestopt, autobiografie. Als je geen Facebook heb kan dat eventueel ook via Bol.com o.d.
Mijn missie is voltooid, maar zo kun je als lezer Alexanders boek verder helpen…

Liefs,
Pauline.