2017, 4 juni
Minder leuk

Nieuwtjes horen leuk te zijn, maar helaas is het volgende minder leuk…

Sinds ik op zaterdagochtend 27 mei geheel spontaan finaal onderuit ging achter de toonbank lig ik plat op bed. Mijn lichaam gaf kennelijk aan dat het er helemaal klaar mee was. Ja ik weet het: ik liep en werkte teveel en tehard plus véél te lang door gegaan met een Ischias. Veel pijn in onderrug en been, moeilijk lopen en dat vergde extra energie. Elke ochtend weer sprak ik mezelf ernstig toe: “Kom op Van Dijk niet zeuren maar gaa-aan!” Helaas luisterden mijn lijf en leden daar niet naar. Na een half uur wassen, aankleden en wat rommelen brak het zweet me uit en werd ik zo duizelig dat ik niet wist hoe snel mijn bed weer op te zoeken.

Zo lig ik dus te liggen, dag in dag uit, terwijl het prachtig mooi weer is en ik mijn allessie: winkeltje beneden heb…
Gelukkig hele dagen de nódige afleiding van tennis op Roland Garros

Medische hulp

Op zondag de Huisartsenpost gekontakt omdat ik weer onderuit dreigde te gaan en nu was er niemand bij zoals zaterdags in de winkel. Een lieve, empathische arts hoor maar: “Daar kunnen wij op zondag niets aan doen. Morgen via de huisarts wel.” Dus die maandag is de huisarts geweest en de woensdag erna weer een andere. Het ging zó niet goed! Beide artsen los van elkaar: “Er lijkt meer aan de hand leek dan een Ischias of wellicht een Hernia”. De maandagarts ging zorgen voor een afspraak bij de neuroloog waar het eerst plaats was. Dat wordt uiteindelijk (pas) op woensdag 7 juni a.s.

De arts van woensdag ontdekte dat mijn urine níet okay was en er mogelijk iets mis is met mijn nier(en). Daar schrók ik erg van. Tot overmaat van ramp zei ze ook voorzichtig: “Reken er maar op dat je niet 1 2 3 weer op de been bent.” Nou dat hakt erin hoor: m’n winkeltje, shítzooi! Dus wéér andere medicatie en doo-oor tobben in plaats van mijn gebruikelijke doo-oor gaan. Gek genoeg werd verder geen actie ondernomen. De gezondheidszorg ligt qua actie ondernemen ook aan banden. Dus is het nu zondag ruim een week later en lig ik nog steeds plat op bed. Minimaal elk uur ga ik eruit om mijn spieren niet (verder) te laten verzwakken en telkens moet ik na een half uur weer maken dat ik plat kom. Het scala aan pijnen en ongemakken zal ik jullie besparen, is ook niet zomaar even op te sommen. Ik voel mij volledig machteloos!

God zij dank

God zij dank zijn een hele goede vriend en een nicht, die beide veel kennis hebben van Annie Sloan- verf, bereid om de winkel zoveel mogelijk draaiend te houden. Ondertussen hoop en bid ik dat ik z.s.m. weer op de been mag zijn, er niet écht iets ernstigs loos is én vooral ook dat dit mij geen klantjes gaat kosten. Insiders en volgers weten hoe belangrijk mijn winkeltje voor me is, van levensbelang…

Om de stand-in(s) niet al te zwaar te belasten gaat de winkel van woensdag t/m zaterdag wél om 10.00 uur open, maar sluit wat eerder: om 16.00 uur.
Ik hoop op begrip hiervoor, want ben al zeer dankbaar dat de winkel open kan blijven.

Braderie
Zaterdag 17 juni a.s.

Dit alles heeft consequenties. Ik heb veel (zakelijke) afspraken moeten annuleren, de jaarlijkse Annie Sloan Stockistdag waar ik me altijd zéér op verheug gaat aan mijn neus voorbij en of de Annie Sloan verfdemonstraties door kunnen gaan is nog een groot vraagteken.

De Braderie gaat sowieso door op zaterdag 17 juni a.s. Als verfdemo’s niet lukken verzin ik wel iets anders, leuke aanbieding of zo. Ik prijs mij gelukkig met mijn jongste dochter, nicht en goede vriend: zij zullen sowieso bij de kraam voor de winkel en in de winkel annex VerfSalon zijn, dus wees welkom! Ook tijdens de reguliere openingstijden. Check voor je naar La PéCule even onder “Openingstijden” of er iets bijzonders vermeld staat, maar we doen ons best om La PéCule ópen te houden.

Webshop

Wat beter nieuws is dat ik het bouwen van de webshop professioneel uit handen heb gegeven. De bedoeling is, uuuh: was om de webshop vóór de Braderie op 17 juni a.s. te lanceren met een leuke actie. Helaas staat ook dat nu even op losse schroeven, maar ook dat komt vast goed. Alleen (nog) wat later. Ik houd jullie via deze rubriek ‘Nieuwtjes’ op de hoogte. Bestellingen via de webshop kunnen dan, met hulp, gewoon doorgaan.

En dat hóóp ik! Sinds ik in december 2012 de sleutel van dit pandje kreeg lag ik niet één dag op bed, was de winkel niet één dag gesloten, zelfs niet voor vakantie. Gewoon omdat ik er voor 200% voor ga, iets op wilde bouwen en ook opgebouwd heb. En dat denkt dit lijf nu even af te bouwen? Zal toch niet waar zijn dat La PéCule mijn redding wàs, maar wel dat dit mijn redding zal blíjven? Ik kwam van zóver, ik heb er zó voor geknokt…

Dizzy

Nou, gedaan en geschreven wat ik de hele week al had willen en moeten doen, maar nu duizelt het me. Ik heb niet eens de fut meer om het na te lezen.

Liefs,
Pauline

Don’t forget La PéCule please?