Column
1 mei 2018

Het ‘kleine paradijsje’

Wat is het snel gegaan, heel snel…

… Mijn ‘kleine paradijsje’ in Rockanje is verleden tijd…
Een andere dame gaat er nu van genieten.

***
Rond deze middag

Mijn kleinzoon (6) en ik zitten in de caravan op de bank, dícht naast elkaar. Alle persoonlijke spulletjes zijn al in de auto’s geladen. We kijken stilletjes om ons heen, door de ramen de groene tuin in en naar de witte wolken die de wind door de hoge blauwe lucht waait.
“Ben je verdrietig dat het voorbij is hier Jeevan?”
Hij knikt.
“Omyja ook lieverdje, maar ik ben ook dankbaar dat we hier een poosje mochten genieten en dat omyja hier de rust vond om oom Alexanders boek af te schrijven…”. 
Jeevan knikt weer en kijkt me met zijn grote bruine oogjes aan.

Na bijna zés jaar vond ik hier de rust om het boek voor en over mijn zoon te voltooien, ‘Abrupt Gestopt’.

***

Afscheid en overdracht

We hebben al afscheid genomen van twee toppers van buurvrouwen, maar als we naar buiten lopen staan ze nog op het laantje. We doen nog een hug met z’n drietjes.

In de verte komt de nieuwe eigenares aanlopen. De officiële overdracht van het perceel was al gepasseerd, nu de caravan. Ik merk dat ik me afgesloten heb van emoties. Een half uur later rijdt de volgeladen auto van m’n oudste dochter en Jeevan het park af. Even later zit ik stilletjes in de auto naast mijn goede vriend die ook vandaag weer hielp met alles en alles. Ook zijn auto zit afgeladen vol met spullen die weer mee terug naar Hardinxveld gaan.

Vorige zomer legde ik mijn ziel, zaligheid en energie erin om er een ‘paradijsje’ van te maken, en nu… Loslaten.

***

Omweg

Als we door de slagboom zijn en het park afrijden snuif ik het groene landschap op.
“Zullen we nog even naar het strand gaan?”
Ondanks dat dit niet direct meer op de route ligt past hij direct de route aan.
“Ja hoor, prima!”
In tegenstelling tot afgelopen weekend genieten we nu niet van een bomvol, maar een heerlijk rustig strand bij de Havanna Beach Club. Er zit een groot helblauw ‘gat’ in de witte wolken. Stilletjes geniet ik van de zee, het strand, de zonnestralen op m’n toet, een cappuccinootje en een afscheidsbubbeltje…

***
‘Saving Key’

Als we op de lange A15 rijden ben ik blij dat ik niet zelf achter het stuur hoef te zitten. Afgelopen maandag had ik een heftige paniekaanval door het drúkke verkeer, file én file in één van de tunnels! Daarna nam ik mij voor de snelweg nu écht te gaan mijden. Ik ben geen heldin meer op het asfalt sinds… sinds 2012…

Na een uurtje of vier volle wasmachines draaien en puin ruimen zit ik met de beentjes, waarvan nog steeds één behoorlijk pijnlijk, omhoog in m’n relaxstoel voor de buis. Ergens ver weg prikken traantjes. Ik had geen keuze, het was min of meer een gedwongen verkoop, maar het is goed zo. God zij dank heb ik mijn La PéCule-winkeltje en dat was, is en blijft ‘my saving key’

Pauline 


‘Het kleine paradijsje’…

Psje: omdat best veel La PéCulers mijn wel en wee volgen heb ik besloten deze column niet alleen privé te plaatsen, maar met jullie te delen.
Dank voor het lezen. x