Zaterdag 28 januari 2017
Hard & hart

Er was wederom niets mis met deze winkeltjesweek. Nou ja niets…

Vanmiddag een echtpaar in de VerfSalon: zij super-enthousiast over de Annie Sloan-verf en hij zéér kritisch. Dat mag. Het is aan mij om critici te overtuigen. De stoerste, breedste en meest kritische mannen heb ik hier al zien ‘ontdooien’, maar deze meneer was anders. Zijn lichaamstaal was en bleef star, soort vijandig bijna: “Verven zonder schuren en gronden bestaat niet!”, bleef hij halsstarrig en nors beweren.

“Maar meneer, kíjkt u eens rond. Behalve het hele winkelinterieur zijn bijvoorbeeld ook geglazuurde bloempotten, plastic ventilators, lampenkappen, metalen schemerlampen dito kassa, glazen flessen, stoelbekleding en textiel geAnnieSloaned. Ik verf ook keukens, kozijnen, trappen, dorpels, deuren, radiatoren, wasmachine, droger, koelkast, àlles!”

De man kijkt me aan alsof ik van een verre planeet neergedaald en het spoor voor realiteit volledig bijster ben. Nou is dat ook wel zo, soort, maar níet ten opzichte van mijn werk en de merken waar ik voor tweehonderd procent achter sta!
“Meneer, deze verf bestaat dit jaar al zeventwintig jaar, wereldwijd, dus hoeft zichzelf niet meer te bewijzen.”

Die blík, zó koud, kil en koel, brr!
“Meneer, de verf verkoopt ook zonder u. Soms is de wachttijd in de winkel een half uur of zelfs langer.”
Hij veegt dit denigrerend van tafel: “Geloof ik niks van, voor die verf zeker.”

Ondertussen blijft de vrouw vriendelijk en heel enthousiast:
“Komt goed hoor, ik heb er al van alles mee geverfd en vind het geweldige verf!”
De man: “Zal allemaal wel, maar ik krab die verf er zó weer af!”

Ik blijf vriendelijk as always:
“Meneer, over de verf gaat een beschermlaag in de vorm van Wax of Lacquer.
Als de berschemlaag is uitgehard is uw meubel -of wat dan ook- beschermd tegen stoten, krasjes en nat afneembaar.
Uw Annie Sloan-items zullen net zo slijten als nieuwe meubels.”
Met een klein stemmetje voeg ik toe: “Niets heeft het eeuwige leven… …”.

Te zot voor woorden

De man is geenszins onder de indruk. Omdat ik een brok weg moet slikken let ik even niet op:

“Meneer, wat doet u nu?”
Met zijn grote dikke nagel schraapt hij met kracht over de werktafel, die -net als alles hier- geAnnieSloaned is. Nu raak ik lichtelijk geïrriteerd:
“Meneer, als u thuis of in een meubelzaak bent schraapt u toch ook niet moedwillig zó hard met uw nagel tot u door de verflaag heen bent?”
Weer die denigrerende blik: “Ik ben aan het testen of de verf goed vast zit.”
Ondertussen zet hij zijn grote dikke nagel in verschillende stoofjes van mijn StoofjesPyramide. Ik geef het op, anders word ik boos (en wie mij kent weet dat BP, Boze Pauline, níet leuk is).

Het mooie van dat moment was dat de man NIET met zijn grote dikke nagel door de goed uitgeharde afwerklaag en verf heen kwam! Niet van de werktafel en niet van de stoofjes, hihi. De man kon niet anders dan dit ook constateren. Vooral niets zeggen, niet toegeven, niet een béétje positiviteit meneer, dacht ik in stilte…

Enfin, als ze met een kleurenkaart de deur uit zijn doe ik maar even een cappucinootje en rokertje om de nodige stoom af te blazen. Even later ben ik met de volgende klant bezig, aan de verfwerktafel. Waar dénk je dat mijn oog op valt? Op de (nèt nieuwe) Annie Sloan-kleurenkaart: in een moment van mijn onoplettendheid blijkt dè man het gepresteerd te hebben
om met zijn grote dikke nagel moedwillig streepjes in de gekleurde vlakjes op het papier te krijgen!

Er staat terstond een 1.65 meter en 58 kilo stomverbaasd, verbouwereerd mens in de winkel: ‘moi’. De meneer heeft met zijn hele houding en gedrag hard op mijn oprechte en enthousiaste Annie Sloan-hart getrapt. Gelukkig zijn dit soort bezoekers zeer, zeer zeldzaam in de winkel, want ze vreten energie. Ik vind het helemaal niet erg om informatie en uitleg te geven, graag zelfs, want ik gà voor blije klantjes, maar er zijn grenzen.

Mensen kunnen je ook leegzuigen. Dat kan ik niet toelaten, want tèveel of een tè hard duwtje en ik zou zomaar ‘om kunnen vallen’. Ik ga deze meneer in ieder geval heel snel uit mijn collectief geheugen bannen en met plezier terug denken aan de léuke, lieve bestaande en ook deze week weer genoeg níeuwe klantjes. De mooie, fijne, hartverwarmende gesprekken die vaak ontstaan blijf ik koesteren, ze voeden mijn doorzettingsvermogen.

Sindsdien ligt de kleurenkaart keurig ingelijst op de werktafel in de Verf Salon

Zomaar

Neem nou gisteren, zomaar één van de vele mooie winkelmomenten… Komen een moeder en dochter de winkel binnen. Het ‘toetje’ van de dochter valt me gelijk op, zo innemend. Ze werkt in de zorg.
“Nou, ze boffen waar je werkt: Florence Nightengale vervaagt vergeleken met jou aan een ziekbed”.

Tussen de verfuitleg en -mogelijkheden door blijken moeder en dochter geheel op de hoogte van mijn alles en alles… en voel ik als manna uit de lucht een warme arm om mijn schouder. Wat een superlieve mensenmensen, ontroerend… Vanmorgen vroeg zag ik dat de dochter La PéCule op Facebook ‘beoordeeld’ heeft met de maximale vijf sterren. De tekst die ze erbij schreef ontroerde me diep. Zo raakte ze me voor de tweede keer binnen vierentwintig uur.

De man en de dochter: wat een immens verschil tussen hard en hart!

Mag ik jullie een relaxed en -liefdevol weekend wensen?
Bij deze,
Pauline.