Verslag
voor wie ‘de ziekenboeg’ hier volgt

Gistermiddag vond dus een uitgebreid consult en onderzoek bij de neuroloog plaats. Zij kwam niet tot twee maar tot drie waarschijnlijke euvels. Heb ik dat…

De pijn die mij sinds januari aan de zijkant van het bovenbeen tergt is waarschijnlijk een fikse slijmbeursontsteking. Dat zou verklaren waarom vlotjes lopen, laat staan traplopen, en een normale nachtrust al een maandje of wat ‘fluttig’ zijn. Hierover moet ik overleggen met huisarts wie gaat behandelen cq. injecteren, hij of een orthopeed.

De lage rugpijn die al een maand of drie via het been tot onder de voet trekt wordt verdacht van een hernia. Volgende week vrijdagochtend om 8.00 uur MRI-scan (zó niet leuk, brrr!) Uitslag de week daarna. Best vlot allemaal, toch?

Het bloedprikken naar met name ook mijn nierfunctie laat de neuroloog los, omdat de huisarts dit indiceerde. Ik nijp ‘m nogal hoor, vind het allemaal ‘best’, maar please geen ‘gekkigheid’ aan vitale organen. Een aardig scenario zou zijn als het géén hernia is maar dat de rug- en beenpijn een gevolg zijn van uitstraling van de slijmbeursontsteking.

Zowel huisarts als neuroloog zijn ervan overtuigd dat het ene euvel niet met het andere in verband staat. Hooguit misschien een indirect gevolg van? ‘Gewoon’ pech past bij mij, helaas…

Openingstijden

Sinds ik in december 2012 de sleutel van dit pandje kreeg heb ik de winkel niet één keer verzuimd, zelfs niet voor vakantie. Gewoon omdat ik er voor 200% voor ga, iets op wil bouwen en ook opgebouwd heb. En dat denkt dit lijf nu even af te bouwen? Ik hoop en bid dat La PéCule mijn redding zal blíjven. Ik kwam van zóver, ik heb er zó voor geknokt…

Omdat ik klaarblijkelijk te hard werk en teveel uren draai (ook als de winkel dicht is gaan werkzaamheden gewoon door, ook ‘s avonds…), heb ik de eerdere ‘upgrade’ van de sluitingstijd op woensdag, donderdag en vrijdag weer teruggedraaid van 17.30 naar 17.00 uur. Soort verstandig wel, toch?

Het goede nieuws

Het goede nieuws is dat ik sinds gisterochtend weer zo goed en kwaad als het lukt uit bed en op de been ben. Ik probeer mijn drukdruk-doen in toom te houden en tussen de klantjes door op een stoel in het atelier mijn dingen te doen. Een barkruk achter de toonbank voor als het druk wordt behoed me voor teveel staan. Veel lopen en trappen zijn op dit moment ‘not done’ en dat is nogal lastig in een anno 1777-pandje met óveral trapjes op en af. Poosje flaneren met mijn stippelkarretje op Peulenstraat hier is er ook even niet bij. Jammer hoor! Maar, alles béter dan bedliggen. Daar knapt een mens niet van op, van La PéCule draaien wél. Dus gaan we dat weer doen. Daarbij ben ik bijzonder dankbaar om terug te kunnen vallen op niet één maar twee líeve ‘stand-ins’ die allebei de winkel kunnen draaien met behoorlijk wat Annie Sloan-kennis.

“Als het (even) niet gaat: bellen!”, zo namen beide vanmiddag afscheid. Zeg nou zelf: ik ben toch een rijk mens met met zulke toppers? Dankjulliewel voor jullie support, steun en hulp Anneliek en Hein!! Nu gezamenlijk óp richting de Braderie op 17 juni a.s., hopelijk mét Annie Sloan-verfdemonstraties… Er zit ondertussen in ieder geval een leuke Braderie-Actie in de pen! Wordt vervolgt.

Veel liefs

Dit lijkt me een mooi moment om íedereen die mij, op welke wijze ook, de afgelopen elf bedligdagen tot steun was en nóg is te bedanken. Het is fijn om zoveel liefs, harten onder de riem en ook tips te mogen ontvangen. Dànk!

Liefs van mij,
Pauline