Column
2017, 26 februari 2017

Waarschuwinkje vooraf:
dit is een lange en weer niet bedoelt voor ‘sensatielezers’, maar voor oprechte lezers en meelevenden.

Functioneren

Dat deze week akelig stilletjes was in de winkel door de storm die van kracht was wil niet zeggen dat ik ondankbaar ben.
Integendeel: week na week blijf ik onwijs dankbaar dat ik in dit anno 1777-pandje mag wonen en vooral werken. Het is wel zo dat drukke winkeltjesdagen niet alleen beter zijn voor La PéCule, maar drukte is ook een remedie tegen de wirwar van herinneringen en beelden op mijn netvlies. Als het stilletjes is krijgt dit teveel ruimte. Insiders en volgers begrijpen vast dat dit niet bepaald bevorderlijk is voor mijn doo-oorgaan, welzijn en functioneren.

Delen

Enfin, wat ik nu met jullie ga delen is zoals altijd geen verplicht leesvoer, wel een ervaring die ik met liefde deel.
Waarom?
Omdat je mogelijk jezelf of een naaste hierin gaat herkennen en er misschien iets mee kunt….

Wondertjes bestaan

En dan stapt ze zomaar (?) de winkel binnen: Marianne. Ze komt voor het eerst, mee met bevriend geraakt klantje Marjolein. Na de gebruikelijke hug met Marjolein hug ik ook Marianne spontaan.
“Oh sorry! Dat had ik niet zomaar mogen doen. Dat doe ik normaal nooit bij een vreemde”, maar Marianne (b)lijkt dit het normaalste van de wereld te vinden.
Gedurende hun aanwezigheid blijkt hoe bijzonder Marianne is. Zij is bedeeld met een ‘helende gave’, zo blijkt uit een spontane behandeling die ze mijn mams geeft die eigenlijk alleen maar kwam zeggen dat ze weer ging. Daardoor komt het gesprek op een slepende slijmbeursontsteking (?) in mijn bovenbeen en hoe lastig en pijnlijk dat is in een pandje met overal trapjes op en trapjes af.

“Je bent scheef”, zo constateert Marianne.
“Je zou mijn man moeten consulteren: via een atlascorrectie gaat je lichaam terug in de oorspronkelijke stand”.

Doordat ik in mijn leven nogal eens wat mankeerde en ik niet van chemische medicatie ben maakte ik kennis met heel wat alternatieve geneeswijzen,maar atlascorrectie is geheel nieuw voor me.

Het atlasgewricht

Marianne legt uit dat het atlasgewricht bij heel veel mensen scheef op de wervelkolom staat en dat daardoor bloedbanen en zenuwen (deels) afgekneld kunnen worden.
“Het menselijk lichaam reageert van nature tegen pijnen en kwalen die dit kan veroorzaken door ‘houdingscorrectie’ toe te passen. Correctie die géén correctie is maar die scheefgroei veroorzaakt.”
Ik  ben één en al oor.
“Je draagt vast steunzolen”, zegt ze.
“Ja en met flinke correcties”, beaam ik verbaasd dat ze dit weet.

Marianne blijkt samen met haar man Peter een ‘Praktijk voor natuurgeneeswijzen’ te runnen in Dussen.
“Denk er maar eens over na”, zegt Marianne als afscheid als zij en Marjolein met volle La PéCule-tassen de winkel uit gaan. Soms kruisen mensen precies op tijd je pad. Toeval bestaat doorgaans niet…

Marjolein, moi en Marianne

Website

Nadat ik die middag alles deed om de winkeltjesdag af te sluiten plof ik boven op de bank achter mijn laptop en tik de website van Marjolein en Peter in. Machtig interessant! Al lezend wordt één en ander steeds meer logisch. In mijn eigen woorden:

Hóe voorzichtig zijn we met een pasgeboren babytje?
Hóe kwetsbaar is dit kleine mensje?
Hóe hard trekken ze met handen, of zelfs met vacuümpomp of tang, aan het hoofdje en de schoudertjes tijdens de geboorte?
Oef!
Hóe logisch is het dan dat het belangrijke atlasgewrichtje dàn al de mist in cq. van zijn plaats schiet?
Ai!
Het benadrukt Marianne’s woorden:
“Bij heel veel mensen staat het atlasgewricht al het leven lang scheef.”
Dus vaak al een leven lang een corrigerend lichaam.
Zo vreemd is het dus niet dat we massaal geplaagd worden door kwalen en pijnen en steunzolen dragen!

De jongen in Egypte

Op de website lees ik een verhaal over een jongetje dat zij ontmoetten en mochten behalen tijdens een vakantie in Egypte.
Dit moet je gelezen en gezien hebben om te weten hoe belangrijk de juiste stand van het atlasgewricht is en wat correctie kan doen.

Peter en Marianne vullen elkaar aan op fysiek en mentaal gebied, precies waar ik een steun in de rug nódig heb. Nog diezelfde avond laat ik vanaf mij laptop boven via een persoonlijk bericht Facebook weten dat ik heel graag een afspraak wil maken voor een consult, liefst zo snel mogelijk.
Wat denk je?
De volgende morgen lees ik op mijn PC beneden een mail waarin Marianne en Peter mij uítnodigen voor een behandeling!
Onze berichten kruisten elkaar. Hoe mooi, superlief en wonderlijk is dit?

Dussen

Met schrik in de benen om de snelweg op te gaan recht ik de dinsdag erop mijn rug om in mijn  KA-tje richting Dussen te rijden. Wat een allerhartelijkste, warme ontvangst. Geweldig om je zó welkom te weten!
“Je hebt mijn hart geraakt”, zegt Marianne.
Haar behandeling met Bloesem Regressie Therapie laat me van de ene verbazende verrassing in de andere vallen. Ze geeft me een flesje met een pipetje: “Vier maal daags vier druppels en een extra flesje voor je angst om op snelwegen te rijden”.
(Dat is een bizarre angst sinds mij zoon … … )

Peter

In de volgende behandelruimte maak ik kennis met Peter. Een evenzo warme persoonlijkheid als Marianne. Wat mooi om deze mensen op mijn pad te mogen ontmoeten!
“Begrijp je nu je Pauline ziet waarom ze móest komen Peter?” Peter knikt, hij begrijpt Marianne. Ik niet, maar dat ter zijde.

Aan de hand van een kunststof ruggengraat laat Peter de werking van het bewuste atlasgewricht zien en hoe bloedbanen en zenuwen (deels) bekneld kunnen raken. Het wordt voor mij steeds logischer dat dit ‘goedje’ op zijn plaats hoort te staan en dat gaat gebeuren!

De correctie

Ik heb geen idee hoe. Houtgreep? Kraken?
“Nee, dat onder geen beding, nooit geweld aan je nek laten doen!”
Desgevraagd peuter ik mijn steunzolen uit mijn laarzen en laat ze hem zien.
“Die kunnen in de kliko”, aldus Peter.
Ik kijk hem met grote ogen en een bedenkelijk blik aan:
“Maar… Maar een dag zonder steunzolen en ik krijg klachten die soms tè pijnlijk zijn…”

Ik zal dit niet nóg langer maken door in te gaan op de details van de behandeling, maar ik kan je dit zeggen: mijn ene been blijkt bij de test ruím anderhalve centimeter langer dan het andere! Dat was dus jarenlang continu ruim anderhalve centimeter corrigeren, met alle kwalen en pijnen vandien. Vervolgens blijkt ook nog dat mijn atlasgewricht niet in één, niet in twee, maar in dríe standen afwijkend op mijn ruggengraat staat. Bij dezelfde test nà de atlascorrectie is de ruim anderhalve centimeter in beenlengte … verdwenen!

Snelwegangstdruppels

Na gezellige onderonsjes met Marianne maant ze me de ‘snelwegangstdruppels’ in te nemen en zwaait me allerliefst uit als ik het pad af rijd. Zodra ik vanuit Dussen de snelweg oprijd kom ik in een file van jewelste terecht.
Ai!
Vrijwel direct ben ik voor, achter, links dan wel rechts omgeven door monsters: vrachtwagens! Maar … ditmaal raak ik níet in paniek. Ik berust, eet m’n boterhammetjes en lal mee met wat uit de radiospeakers galmt.
Wie, ik?
Ja, ik!

Als ik eenmaal op de (vermaledijde… … ) A15 rijd lal ik nog steeds mee en rijd de afslag Hardinxveld-Giessendam voorbij:
“Weet je wat Van Dijk? Rijd door naar Intratuin!”
Als ik eenmaal daar achter een karretje tussen bloemen en planten door struin bedenk ik dat het een eeuw geleden is dat ik hier was. Bijzonder dat ik überhaupt ergens ben zonder dat dit ‘verplicht’ is, dat ik spontaan iets leuks doe. Ik verwen mezelf met een ‘Winterkoffie’ en een notentaartje en lijk de wereld opnieuw ontdekt te hebben.

Of deze tendens zich voort zal zetten? Geen idee. Ik heb ook niet de onmogelijke illusie dat alle leed nu geleden is, laat staan dat ik uitroep dat het mij nu voor de wind zal gaan, dat ik góed in mijn vel zit en gelúkkig ben, maar op dat moment geniet ik ervan!

Maatje kleiner

Voor deze dag lijkt mijn energie in ieder geval niet op te kunnen. Eenmaal thuis raus ik met een harde borstel alle spinnenraggen van de schuurschutting, veeg de (oerlelijke) grindtegels op het binnenplaatsje en de lange steeg langszij ook nog! Vervolgens wandel ik met mijn ‘truttekarretje’ de winkelstraat in en stap zelfverzekerd met een big smile een schoenenwinkel binnen:

“Ik mag nieuwe laarsjes van mezelf.”
Omdat ze voor de helft van de prijs zijn stap ik een poosje later de winkel uit met twee paar. Voldaan én een maatje kleiner omdat schoeisel waar ‘iets uit kan’ naar het zich nu laat aanzien niet meer nodig is. Ik kan al mijn schoenen, laarzen, sneakers weer dagelijks aan en straks léuke open zomerschoentjes.
Yés!

Naweeën

Sinds Dussen heb ik voornamelijk in nek, armen, schouders en onderrug spierpijn. Zonder dat ook maar een fractietje ‘geweld’ of extreme druk is uitgeoefend lijkt me dat logisch:de ‘hele meuk’ gaat langzaamaan weer terug naar de oorspronkelijke stand en mijn lichaam moet daaraan wennen.

Richting kliko doe ik mijn steunzolen niet, ik bewaar ze zorgvuldig voor het geval dat… Tegen de spierpijn en voor de doorbloeding zou massage goed zijn, aldus Peter. Uuuuh, ik kan niet bij de pijnlijke plekken en heb geen meneer in huis die dat voor me kan doen. Dan maar een extra warm badje ‘s avonds…

Verder bruis ik enerzijds van energie maar àls ik ‘s avonds uiteindelijk neerplof knal ik onmiddellijk en réchtop in een soort comaslaap. Een marathonloopster zal ik niet worden en ben ook niet voornemens om daarvoor te gaan oefenen, maar wat meer positieve energie kan ik héél goed gebruiken!

Zo nu en dan overvallen (verbazend óude) emoties me en rollen er als manna uit de lucht tranen onder mijn brilletje uit en dat soort euveltjes. Ik neem aan dat ook dit gevolgen zijn van zowel de therapie van Marianne als van de behandeling van Peter. Ik ben heel benieuwd of en hoe positieve gevolgen van beide behandelingen zich gaan ontwikkelen. Over een maand staat een vervolgafspraak gepland.

Verdwenen kwalen

De slepende slijmbeursontsteking in mijn bovenbeen? Die voel ik sinds de behandeling nauwelijks meer! Voor de behandeling kon ik nauwelijks de schedelrand in mijn nek aanraken, laat staan erop duwen. Dit veroorzaakte veel hoofdpijn. Nadat Peter dit twee maal behandelde kon ik pijnloos op de schedelrand duwen, en nog steeds! De hoofdpijn is mij klaarblijkelijk nog niet zat, helaas, maar dat wijd ik aan de ‘wedercorrectie’ van mijn lichaam. Zonder steunzolen bevalt me prima en ik ervaar tot op heden niet de pijnen die ik voorheen ervaren heb als ik een dag smokkelde!

Magnetron

Ook dit wil ik jullie niet onthouden, voor dit is voor mij geheel nieuwe kennis. Sinds mijn bezoek in Dussen gebruik ik mij magnetron niet meer. Waarom dat? Om wat Peter uitlegde. Nou kon ik heus niet uit een Paasei maar ik had nevernooit bedacht dat de straling van de magnetron 100% van het góede in voedsel teniet doet!

En ik verstandig speltbrood kopen, duurder maar beter. Haalde ik elke ochtend vier sneetjes uit de diepvries om deze vervolgens in de magnetron te ontdooien!
“Kun je net zo goed géén brood eten”, aldus Peter.
Kliekjes of iets opwarmen, kant & klaarmaaltijden ontdooien? Niets meer in de magnetron!

Samengevat

Wonderen bestaan écht, als je ze maar wil zíen, ervaren en handreikingen aanneemt…

Tot slot deel ik met jullie dat ik de weken voor Peter en Marianne elke avond gebeden heb om hulp en kracht om niet weer weg te zakken in het ‘rouwmoeras’. Zowel fysiek als mentaal (b)leek dat aan de hand te zijn. En wat gebeurt er? Ze stapt zomaar (?) de winkel in, Marianne… Dànk aan Marianne, Peter én Marjolein!

Liefs,
Pauline.
Meer weten?
De praktijk van Peter en Marianne:

www.lucardie.eu

25 april 2017
Update

Helaas heb ik een behoorlijke lichamelijk terugval: Ischias, zo is vanmorgen door de huisarts geconstateerd. De eerste maand na de atlascorrectie leek ik vleugeltjes gekregen te hebben, maar daarna slopen er pijnen in mijn onderrug en bovenbeen. De pijnen waren de laatste weken in toenemende mate niet te harden: van de linker onderrug, via het bovenbeen en de kuit tot onder op de voet.

Mijn gevoel zegt dat de atlascorrectie góed was, daar sta ik op zich nog steeds achter, maar… dat het in mijn geval een beter advies geweest zou zijn om in overleg met de podoloog te besluiten of en hoe nog steunzolen te dragen in plaats van ze richting kliko te adviseren. Ik kamp namelijk ook met behoorlijke voetafwijkingen: zeer holle voeten. Doordat deze holtes van het ene op het andere moment geen steun meer kregen zóu de Ischias (mede)ontstaan kunnen zijn.

Tobben

Tóbben dus, maar ja: we gaan gewoon door hoor. Het maakt niet uit wat ik wel of niet doe: of ik nou op mijn kop ga staan en rammel, lig, zit sta, loop, de soms misselijkmakende pijn achtervolgt me dag en nacht. “Aankijken met pijnstilling. Met een week of drie moet het minder zijn”, aldus de huisarts. Maar, ik hàd het al ruim drie weken voor ik de huisarts consulteerde…